பதில்

மிகுந்த கோலாகலத்துடன் அந்த கடைசி இணைப்பை  முடித்தான் இரவியன். பத்து பதினைந்து தொலைகாட்சி கேமராக்கள் இந்த நிகழ்வை நேரடி ஓளிபரப்ப, பிரபஞ்சத்தின் கோடானு கோடி உயிர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

சற்று நிமிர்ந்து நிலவனுக்கு தலையாட்ட, நிலவன் சுவிட்சுக்கு அருகில் சென்று நின்றுகொண்டான். அது என்ன சாதாரண சுவிட்சா? பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து உயிர் கோள்களின் கம்ப்யுட்டர்களையும்  ஒன்று கூட்டி ஒரே சூப்பர் கணினியாய், உலகங்களின் மொத்த அறிவுப் பெட்டகமாய் மாற்றக் கூடிய சுவிட்சு.

இரவியன் கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி விட்டு, கை அசைக்க, நிலவன் சுவிட்சை போட்டான். உரத்த ரீங்காரத்துடன், மாபெரும் சக்தி ஒன்றிணைந்தது. மைல் கணக்கில் நீண்டிருந்த இன்டிகேடர் விளக்குகள் சிறிது மங்கலாகி பிறகு பிரகாசித்தன.

நிலவன் சொன்னான், ”     இரவியன், முதல் கேள்வியை கேட்கும் பாக்கியம் உங்களுடையதே.”

இரவியன் ” இது வரை எந்த கணினியாலும் பதிலளிக்க முடியாத ஒரு கேள்வியை கேட்கப் போகிறேன்.”  சொல்லிவிட்டு சூப்பர் கணினியிடம் திரும்பினான்.

” கடவுள் இருக்கிறாரா?”

சற்றும் தயக்கமின்றி, கணினி சொன்னது, ” ஆம், இப்பொழுது முதல் இருக்கிறார்.”

பயந்து நடுங்கிப் போனான் இரவியன். வேகமாக சுவிட்சை அணைக்க முயன்றான்.

மேகமே இல்லாத வானத்திலிருந்து ஒரு மின்னல் கிளம்பி, இரவியனையும் அந்த சுவிட்சையும் எரித்தது.

(Translated from the story, “Answer” by Frederic Brown.)

Advertisements

இளைஞர்களுக்கு ஒரு செய்தி

இளைஞர்களுடன் அதிகம் பணி புரியும் ஆலோசகர் ஒருவரின் பொன்னான வரிகள் இதோ!

“என்ன செய்வது? எங்கே போவது? போரடிக்கிறது.” என்று அலுத்துகொள்ளும் இளைஞர்களே! உங்களுக்கு என் பதில் இது தான். வீட்டுக்கு போங்கள். தரையை கூட்டிப்  பெருக்குங்கள். சமையல் செய்து பழகுங்கள். உங்கள் வாகனங்களை பழுது பாருங்கள். ஏதாவது வேலை  தேடிக் கொள்ளுங்கள். நோய்வாய்ப் பட்டு வருந்தும் உங்கள் உறவினரை, நண்பரை சென்று பார்த்து ஆறுதல் சொல்லுங்கள். உங்கள் பாடங்களை சிரத்தையுடன் படியுங்கள். இதையெல்லாம் முடித்த பிறகும் நேரமிருந்தால் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வாசியுங்கள். உங்கள் பொழுதுபோக்கு கேளிக்கைகளுக்கு அரசு பொறுப்பல்ல! நீங்கள் இளைப்பாற பெற்றோரைப்  படுத்தாதீர்கள்.
உங்களுக்கு இன்ப வாழ்வு அளிக்க உலகம் கடமைப்படவில்லை. ஆனால் இந்த பூமிக்கு நீங்கள் கடனாளிகள். சண்டையில்லாத, நோய் நொடியில்லாத , ஒருவரையும் தனிமைப்படுத்தாத உன்னத உலகத்தை உருவாக்க, உங்கள் உழைப்பு, உங்கள் திறமை, உங்கள் வாழ்வு அனைத்தையும் அற்பனிக்க கடமைப்பட்டுள்ளீர்கள்.

அழுமூஞ்சியாய் இல்லாமல், வயதுவந்த மனிதனாகுங்கள். உங்கள் ஆகாயக் கோட்டையிலிருந்து வெளியே வாருங்கள். தன்மானத்தோடு தலை நிமிர்ந்து பொறுப்புள்ள மனிதனாய் செயல்படுங்கள் . நீங்கள் ஒரு முக்கியமான, மிகவும் தேவைப்படும் மனிதன். யாராவது ஏதாவது எப்பொழுதாவது செய்வார்கள் என்று நேரம் கடத்தாதீர்கள். இன்று இப்பொழுது, நீங்கள் அதை செய்யுங்கள்!

அமைதியை தேடி. . .

தனியார் பஸ்ஸில் காது செவிடாகும்படி “பறவைகள் பலவிதம், ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்.” அலறி கொண்டிருந்தது. கால் வைக்க இடமின்றி மூச்சுத்திணறும் மனித கூட்டம். “அய்யா கண்டக்டரே,  அந்தப் பாட்டு சவுண்ட கொஞ்சம் குறைங்களேன். என்று நான் விண்ணப்பித்தேன். வேற்று உலகத்திலிருந்து வந்திருக்கும் ஒரு பிராணியாய் என்னை பார்த்து விட்டு, துளி சத்தத்தை குறைத்தார்.  அவ்வளவு தான், எனக்குப் பின் சீட்டில் இருந்த ஒரு தமிழினத் தொண்டர், “பஸ்ஸில ஏறரதே, பாட்டு கேட்டுகிட்டே போகரதுக்குத் தான். நல்லா சவுண்டா வைப்பா ” என்று கூக்குரலிட்டார். இவரை ஆமோதித்து பஸ்ஸில் இருந்த பாதி தமிழினம் கத்த, வெற்றிப் புன்னகையுடன் கண்டக்டர் மறுபடியும் இரைச்சலை கூட்டினார்.

“A very sound culture” என்பதை நமது மக்கள் தவறாக புரிந்து கொண்டார்களோ என்று தோன்றுகிறது. தமிழ் நாட்டில் எங்கு சென்றாலும் அமைதியை கண்டுபிடிப்பது என்பது இயலாத ஒன்று. கோயில் திருவிழா, கல்யாணம், காது குத்தல், இழவு, அரசியல் கூட்டம், என்று ஏதாவது ஒன்றில் மைக் செட் போடவில்லை என்றால் அது ஒரு மிகப் பெரிய கேவலம் என்றாகிவிட்டது. அலற விடும் பாடல்களோ அதை விட கேவலம்.

இழவு வீட்டில் “ஆடிய ஆட்டம் என்ன ” என்று தொடங்கி “அவள் பறந்து போனாளே ” என்று தொடர்ந்து இது இழவுப் பாட்டா  அல்லது காதல் பாட்டா என்று மண்டையைப் பிய்த்துக்கொள்ள வைப்பார்கள். கோவில் திருவிழாவில் ” கொலைவெறி கொலை  வெறிடா “வும்,  கல்யாணத்தில் மதனியை காமப் பார்வையில் பாடும் பாட்டும் என்று தமிழ் கலாசாரத்தை நிலை நாட்டுகிறார்கள். அரசியல்வாதிகளின் ஆர்ப்பாட்டமோ கேற்கவே வேண்டாம்.

இந்த மைக் செட் கலாச்சாரம் எப்படி வந்தது? தமிழினத்தை காப்பாற்றவே(!) பிறந்த கழகத்தின் அன்பளிப்பு என்றே தோன்றுகிறது. பாடல்களை ஒலிபரப்பி கூட்டத்தை சேர்க்கும் நுட்பத்தை அவர்கள் தான் பெருமளவில் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். பட்டிதோரும் இவர்கள் நடத்திய கூத்து, இப்போது தமிழினத்தை செவிட்டினம் என்று சொல்லும் அளவிற்கு வளர்ந்து விட்டது.

ஐயா  தொழில்நுட்ப வல்லுனர்களே, இதற்கு ஒரு ரிமோட் கண்டுபிடியுங்களேன். அரை கிலோமீட்டர் தூரத்தில் நின்று கொண்டு ரிமோட்டை அழுத்தினால் , அலறுகின்ற ஒலிபெருக்கி புகைந்து கருகிட வேண்டும்! என்னைப்  போல் நிறைய பேர் உங்களை நன்றியுடன் போற்றி புகழ்வார்கள்.