நாடுங்கள் நஞ்சில்லா உணவை.

இயற்கை விவசாயத்தில் விளைந்த காய் கனிகள் என்று இப்போது எல்லா ஊர்களிலும் கிடைக்கிறது. ஆரம்ப காலத்தில், இரண்டு பங்கு விலையாக இருந்தது, இப்போது கொஞ்சம் கூடுதலாக விற்கப்படுகிறது. விலை கூடுதலாக ஏன் கொடுக்க வேண்டும், அப்படி என்ன அதில் விசேஷம், எனக்கு என்ன பயன் என்று கேள்விகள் எழுவது இயல்பே.

இரசாயன உரங்கள், பூச்சி கொல்லிகளை அள்ளிக் கொட்டி, மண்ணிலுள்ள புழு பூச்சி நுண்ணுயிர்களை படுகொலை செய்து, நிலத்தையும், நிலத்தடி நீரையும் விஷமாக்கி, பேரழிவை நோக்கி நம்மை நடத்திச் செல்கிறது நவீன “அறிவியல்”பூர்வமான விவசாயம். கடவுளாக நினைத்து வழிபட்ட நிலத்தை, வெறும் உற்பத்திக் களனாக பார்க்க வைத்தது இந்த சந்தைப் பொருளாதாரம். சரி அய்யா, எப்படியோ பாடுபடும் உழவர்களுக்கு அதிக வருமானம் வந்தால் போதுமென்று பார்த்தால் , அதுவுமில்லை. சம்பாதிப்பது எல்லாம் உரக் கம்பெனிகளும், உரக்கடைகளும் , கந்து வட்டிக்காரர்களும் தான்.

உழவர் நிலை இப்படியென்றால் நுகர்வாளர் நிலையோ இன்னமும் பரிதாபமானது. காசைக் கொடுத்து நோயை வாங்கும் அவல நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். பூச்சி புழுக்களே தொட மறுக்கும் நஞ்சாகிப் போன காய் கனிகளை, அவற்றின் பளபளப்பான தோலையும் கொழுகொழு சைஸையும் பார்த்து மயங்கி வாங்குகிறோம். அத்தனை விஷத்தையும் உள்வாங்கும் இந்த உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நைந்து போகிறது. சர்க்கரை நோயும், இதய நோயும், புற்று நோயுமாய்ப் பெருகி மொத்த சமுதாயத்தின் சுகாதாரம் படு பாதாளத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருக்கிறது. மூலைக்கு மூலை பெருகி வரும் மருத்துவ மனைகளே இதற்கு சான்று.

இதைப் பற்றியெல்லாம் நினைக்கக்கூட நேரமில்லை நம்மில் பலருக்கு. இந்த வெறித்தனமான ஓட்டமும் போட்டியும் எதற்காக? கொஞ்சம் நில்லுங்கள், சிந்தியுங்கள், செயல்படுங்கள்.

இயற்கை விவசாயத்தில், எல்லா உயிர்களையும் அரவணைத்து செல்லும் வழிமுறைகள் கடைபிடிக்கப் படுகிறது. நிலத்தின் சத்தை உறிஞ்சாமல், உயிர் உரங்களால் வலுப்படுத்தப் படுகிறது. பூச்சிகள் கொல்லப்படுவதில்லை, விரட்டப்படுகின்றன. காய்கறிகளின் இயல்பான நிறமும் சுவையும், சத்தும் காக்கப்படுகிறது. பலவிதமான பயிர்கள் சுழற்சி முறையில் பயிரிடப்படுவதால், அந்த சுற்றுச் சூழலின் பல்லுயிர் கூட்டமைப்பு (bio-diversity) பாதுகாக்கப் படுகிறது. காற்றும் நீரும் தூய்மை பெறுகின்றன.

நமது குழந்தைகளுக்காக, பேரப்பிள்ளைகளுக்காக ஒரு ஆரோக்கியமான சுற்றுச் சூழலை விட்டுச் செல்வதற்காக சிறிது அதிக விலை கொடுத்தாலும் பரவாயில்லை தானே? ஆகவே நாடுங்கள் நஞ்சில்லா உணவை!

அவசரமாய் ஒரு ஆறுதல் தேவை.

வெகு காலம் கழித்து ஒரு தமிழ் திரைப்படம் பார்த்தோம். பெண்களை வெறுக்கும் கதாநாயகன், மறுமணம் செய்துகொண்ட தந்தையுடன் பதினைந்து ஆண்டுகளாக பேசாமல் இருக்கிறான் – அவருடைய சொகுசான வாழ்கையை மட்டும் அனுபவிக்கிறான்! அவனுக்கு இரண்டு உயிர் தோழர்கள். மூன்று பேரின் நெருக்கத்தை படம் பிடிக்கும் காட்சிகள், ஆஹா, அருமையிலும் அருமை. எல்லா காட்சிகளிலும் eve teasing செய்கிறார்கள், தண்ணி அடிக்கிறார்கள், சிறியவர் பெரியவர் அனைவரையும் வாயில் வந்தபடி திட்டுகிறார்கள். காலை பத்து மணி வரை தூங்குகிறார்கள். ஆனாலும் இவர்கள் மிக மிக நல்லவர்கள்.

கதாநாயகன் உண்மையில் மிக நல்லவன் என்பதை தனிப்பட்ட ஒரு மோப்ப சக்தியால் கண்டு கொள்கிறாள் கதாநாயகி. அமெரிக்காவிலிருந்து இவளைத் தேடி வரும் நண்பனை புறக்கணிக்கிறாள். கதாநாயகன் அவளைக் கேவலமாக நடத்துகிறான். கடைசி சீனில் I love you சொன்னதும், அடித்தாலும் மிதித்தாலும் வாலை ஆட்டிக் கொண்டு வரும் நாயைப் போல, நாயகி அவனைக் கட்டிக் கொள்கிறாள். அவள் சொல்லும் வார்த்தைகளால் மனம் மாறி அப்பாவுடன் பேசப் போக, அவர் கேன்சர் வந்து சாக கிடக்கிறார். இவ்வளவு அட்டூழியம் செய்த ஆசை மகனையும் அவனது ஆருயிர் தோழர்களையும் கண்டு பரவசமடைகிறார் அப்பா.

எங்களுக்குத் தான் தாங்க முடியவில்லை. தமிழ் சினிமாவின் நிலைமையைப் பார்த்து வற்றாத நீரூற்றாய் கண்ணீர் வழிந்தோடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆறுதல் மொழிக்காக காத்திருக்கிறோம். . .

குமுறல்

மழை கொட்டித் தீர்த்தது. சாலைகளெல்லாம் ஓடைகளாய் மாறி வாகனங்களெல்லாம் படகுகளாய் மிதந்து கொண்டிருந்தன. சுத்தம் என்பதை சுத்தமாய் மறந்து விட்டிருந்த ஒரு சமுதாயம் சாக்கடை நீர் கலந்த அந்த ஓடைகளை பார்த்து முகம் சுழித்தது. நகராட்சியையும் மாநில அரசையும் திட்டி தீர்த்தது . மறு நாள் காலையில் வீட்டை பெருக்கி சுத்தம் செய்து குப்பையை கொண்டு போய் சாக்கடையில் கொட்டியது. உபதேசமும் விமர்சினமும் செய்ய அடுத்த மழைக்கு காத்திருந்தது.

இன்னுமொரு கூட்டம் பருவம் தவறி பெய்த மழையை நொந்து கொண்டது. மேடை ஏறி மரங்களை காப்பாற்ற முழங்கியது. தண்ணீரால் தான் அடுத்த உலகப் போர் என்று பறை சாற்றியது. ஓய்வெடுக்க பண்ணை இல்லம் சென்றது. ஓசி கரண்டில் இருபத்தி நாலு நேரமும் மோட்டாரை ஒட்டி பாசனம் செய்தது.

மெத்தப் படித்த மேதாவிக் கூட்டம் ஆண்டுக்கொரு முறை வெவ்வேறு நாடுகளில் கூடிப் பேசியது. மாலைப் பொழுதுகளில் ஊரை சுற்றிப் பார்த்து விட்டு, உல்லாச கேளிக்கைகளில் மனமகிழ்ந்தது. இதைச் செய்ய வேண்டும், அதை கட்டாயமாக்க வேண்டும், மக்களின் மனப்போக்கை மாற்ற வேண்டும் என்றெல்லாம் பக்கம் பக்கமாய் அறிக்கை வெளியிட்டது. அடுத்த கூட்டம் எங்கே போடலாம் என்ற முடிவை மட்டும் எல்லோரும் ஒத்துக் கொள்ள கூட்டத்தை முடித்துகொண்டது.

உரக் கம்பெனி, சக்கரைக் கம்பெனி, அக்ரி ஆபிசர் என்று எல்லோராலும் ஏமாற்றப்பட்ட விவசாயி, வாங்கிய கடனை கொடுக்க முடியாமல், பூச்சி மருந்தை முழுங்கி, ஒரு வாரம் தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் அவதிப் பட்டு, கூடக் கொஞ்சம் கடனைக் குடும்பச் சொத்தாய் கொடுத்து விட்டு செத்து தொலைந்தான். அவன் பிள்ளைகள் விவசாயம் ஒரு கேவலமான தொழில் என்று முடிவு செய்து பட்டணம் போய் சேர்ந்தார்கள். மீண்டும் முதல் வரிக்கு போங்க!