அனுதாபத்தின் அபத்தம்.

மற்றுமொரு இயற்கைப் பேரழிவு. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உயிர் இழந்தார்கள் வீடுகள் சேதமடைந்தன. போக்குவரத்து நின்று போனது.துயரமான செய்தி தான். வழக்கம் போல எல்லோரும் நிதி திரட்ட கிளம்பிவிட்டார்கள். இங்கு தான் எனக்கு குழப்பமே. எங்கோ எவரோ படும் துன்பத்திற்கு மனமுருகும் நம் சமுதாயம், தன்னுடன் வாழும், வறுமையால் வாடும்,ஒரு கூட்டத்தை தினம் தினம் பார்க்கிறது. ஆனால் அவர்களை சட்டை செய்வதே இல்லை. அவர்களை ஒரு பொருட்டாகவே உணர்வதில்லை. அவர்களுக்கு ஒரு உதவியும் செய்வதில்லை. எங்கோ நடக்கும் துயரமான சம்பவத்திற்கு, அள்ளிக் கொடுக்கும் நாம், அண்டை வீட்டுக்காரன் சாகக் கிடந்தால் கூட ஏனென்று கேட்பதில்லை. ஏனிந்த முரண்பாடு? கண்முன் இருப்பவர்க்கு இரக்கம் காட்ட முடியவில்லை, எவருக்கோ உருகி உருகி உதவி செய்ய முடிகிறது. என்ன அபத்தமிது?