விடுதலை

வாட்ஸ் அப் என்னும் மாயச் சிறையில், சுயமாக ஆசைப்பட்டு, மாட்டிக் கிடந்தேன். காலை எழுந்தவுடன், கக்கூஸ் போகும்போது எடுத்த போனை, அதன் பிறகு கீழே வைப்பது என்பது, ஓரிரு நிமிடம் தான். சாப்பிடும்போது கையிலிருக்கும் ( இட்டிலி சாப்பிடுகிறேன் பாருங்கள்!!); பயணிக்கும் போது கையிலிருக்கும் ( red fort முன்னால் நின்று ஒரு selfie, வெளி நாடு சென்றாலோ அலட்டல் அடங்காது. . .); தும்மல் போட்டால், சளி பிடித்தால், உடனே பகிர்ந்துகொள்ள விரல்கள் துடிக்கும். மொத்தத்தில் சுய தம்பட்டம் அடிக்க ஒரு நல்ல தளம். ஆனால் சிக்கிக் கொண்டால் வெளியே வருவதற்கு பெரு முயற்சி தேவை.

தவிர, குழுக்கள் அமைத்து, தகவல் என்னும் பெயரில், குப்பையிலும் கேவலமான செய்திகளை forward செய்வது, கண்மண் தெரியாமல் விவாதம் என்ற பெயரில் நண்பர்களை இழிவு செய்வது, என்று பல சித்திரவதைகளை நடத்தி, அனுபவித்து நொந்து போன ஒரு நாள் காலை, கைபேசியிலிருந்து இந்த கொடும்பாவியை தூக்கி விட்டேன். ஓரிரு நாள் பித்து பிடித்தது போல இருந்தது. ஆனால் பிறகு தான் தெரிந்தது, பித்து விட்டது என்று!

இப்பொழுது எல்லாம் நிறைய படிக்க நேரம் இருக்கிறது. அசோக மித்திரனும், சுந்தர ராம்சாமியும், ஜெயமோகனும், புதுமைப்பித்தனும், லியோ டால்ஸ்டாயும், தோஸ்தயோவ்ஸ்கியும், தி. ஜானகிராமனும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். . .

நட்பும் உறவும் கொஞ்சம் பிரிந்தது போல தோன்றியது. சிந்தித்துப் பார்த்ததில், வாட்ஸ் அப் நெருக்கம் ஒரு செயற்கையான, மாயை நிறைந்த வெற்றிடம் என்பது உறுதிப்பட்டது.

என்னுடைய அலட்டல்களும் இன்னல்களும் இல்லாமல், நட்பும் உறவும் நிம்மதியாக வாட்ஸ் அப்பில் தொடர்வதாக கேள்வி!!

வாழ்க நம் உண்மை பந்தம்!