18வது அட்சக்கோடு

வெகு சில கதைகள் படித்து முடித்த பின்னும் மனதை பிசைந்து கொண்டே இருக்கும். அசோகமித்திரனின் இந்த கதையும் அப்படித் தான்.

உலுக்கி எடுக்கும் சரித்திர நிகழ்வுகள் பற்றி படிக்கும்போது பெரும்பாலும் அது நிகழ காரணமாயிருந்த தலைவரைப் பற்றியோ, அமைப்புகளைப் பற்றியோ தான் நாம் அறிய முடிகிறது. சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கை அதில் எவ்வாறு இழுத்துச் செல்லப் படுகிறது என்பது தெரிவதில்லை. பாபர் படையெடுப்பில் கிராமங்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டன, அவற்றின் வயல்வெளிகள் எப்படி அழிக்கப்பட்டன, அது எத்தனை பேரை எவ்வளவு நாள் பட்டினி கிடக்கச் செய்தது போன்ற தகவல்கள் நமக்கு கிடைக்காது.

18வது அட்சக்கோடு ஐதராபாத் இந்தியாவுடன் இணைய மறுத்த கால கட்டத்தில் நிகழும் ஒரு கதை. ஒரு சாதாரண இளைஞனின் கண்ணோட்டத்தில் நகர்ந்து செல்கிறது. இந்து முஸ்லிம் உறவுகள் எப்படி ஒரு சிறு துளி காலத்தில் முற்றிலுமாக மாறுகின்றன/ மாற்றப்படுகின்றன என்று துல்லியமாக படம் பிடித்து காட்டுகின்றது.

இன்னொரு அதிசயமான ஒரு உண்மையும் நிரூபனமாகிறது: நல்ல கதைகள் எக்காலத்திலும் பொருந்தும் சமூகத்தின் கண்ணாடியாக விளங்குகின்றன. இக்கதையும் அப்படியே. நிஜாமுக்கு பதிலாக இன்றைய அரசை போட்டு படித்தால் மிகவும் பொருத்தமாய் தான் இருக்கிறது. ரஜாக்கர்களுக்கு பதிலாய் RSSன் சேவக்குகளைப் போட்டுப் பார்க்கலாம். சந்திரசேகரனின் விழிப்பு கதையின் கடைசி பத்தியில் நிகழ்கிறது. நமக்கும் அப்படித் தானோ, நம் வாழ்வின் முடிவில் மட்டுமே விழிப்போமோ???

Advertisements

எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை

ஒரு மாத காலமாக தவமிருக்கிறோம் ஒரு சொட்டு மழைக்காக. எங்கள் மலையைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் கொட்டி தீர்க்கிறது. நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன் நான் மிகவும் நல்லவன் என்று. நல்லோர் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை என்றது பொய்த்துப் போனதோ? இல்லை, காலத்திற்கு ஏற்ப விதிகளை கடவுள் மாற்றி விட்டாரோ?ஊர் ஊராய் சென்று மரம் வெட்டும் கூட்டம் உள்ள இந்த மலைக்கு இது தான் சரியான தீர்ப்பு என்று முடிவு செய்து விட்டாரோ?
அது எப்படி சரியாகும்? மனிதருடன் விலங்குகளும், பறவைகளும், தாவரங்களும், மரங்களும், புழு பூச்சிகளும் சேர்ந்து அல்லவா வாடி நிற்கின்றன? அவை செய்த குற்றம் என்ன?

அதள பாதாளத்திலிருந்தும் தண்ணீரை தோண்டி எடுத்து விடும் இந்த நாகரிக சமுதாயம் அதை கரும்பாக, கிழங்காக, வெளிநாடு செல்லும் வெள்ளரிக் காயாக , காசாக மாற்றி , அதை எண்ணி எண்ணிப் பார்த்து பரவசமடைகிறது; காசு கொடுத்து, குடிக்க தண்ணீர் வாங்கிக் கொள்கிறது. காசிருந்தால் எதையும் செய்யலாம் என்று வருங்கால சந்ததியையும் குட்டிசுவராக்கி முன்னேறி(!) சென்று கொண்டிருக்கிறது. அந்த கடவுளுக்கும் உண்டியலில் காசைப் போட்டு சரிக்கட்டி விடலாம் என்று நினைக்கிறது. ஆனால் கடவுளின் திட்டமோ வேறு மாதிரி போய்க் கொண்டிருக்கிறது – மொத்த மனித இனத்தையே ஒழித்துக் கட்டினால் தான் மற்ற உயிரினங்கள் வாழ முடியும் என்பது தெளிவாக தெரியும் ஒரு தீர்ப்பு. மழையினால் சிலரை, மழையே இல்லாமல் சிலரை என்று அழிக்கும் வேலை தொடங்கி விட்டது போல் தோன்றுகிறது.

இதில் collateral damage ஆக, என்னைப் போன்ற சிலரை ( நல்லவர்களை 🙂 ) காவு கொடுக்க அவர் தயங்குவாரா என்ன?

விடுதலை

வாட்ஸ் அப் என்னும் மாயச் சிறையில், சுயமாக ஆசைப்பட்டு, மாட்டிக் கிடந்தேன். காலை எழுந்தவுடன், கக்கூஸ் போகும்போது எடுத்த போனை, அதன் பிறகு கீழே வைப்பது என்பது, ஓரிரு நிமிடம் தான். சாப்பிடும்போது கையிலிருக்கும் ( இட்டிலி சாப்பிடுகிறேன் பாருங்கள்!!); பயணிக்கும் போது கையிலிருக்கும் ( red fort முன்னால் நின்று ஒரு selfie, வெளி நாடு சென்றாலோ அலட்டல் அடங்காது. . .); தும்மல் போட்டால், சளி பிடித்தால், உடனே பகிர்ந்துகொள்ள விரல்கள் துடிக்கும். மொத்தத்தில் சுய தம்பட்டம் அடிக்க ஒரு நல்ல தளம். ஆனால் சிக்கிக் கொண்டால் வெளியே வருவதற்கு பெரு முயற்சி தேவை.

தவிர, குழுக்கள் அமைத்து, தகவல் என்னும் பெயரில், குப்பையிலும் கேவலமான செய்திகளை forward செய்வது, கண்மண் தெரியாமல் விவாதம் என்ற பெயரில் நண்பர்களை இழிவு செய்வது, என்று பல சித்திரவதைகளை நடத்தி, அனுபவித்து நொந்து போன ஒரு நாள் காலை, கைபேசியிலிருந்து இந்த கொடும்பாவியை தூக்கி விட்டேன். ஓரிரு நாள் பித்து பிடித்தது போல இருந்தது. ஆனால் பிறகு தான் தெரிந்தது, பித்து விட்டது என்று!

இப்பொழுது எல்லாம் நிறைய படிக்க நேரம் இருக்கிறது. அசோக மித்திரனும், சுந்தர ராம்சாமியும், ஜெயமோகனும், புதுமைப்பித்தனும், லியோ டால்ஸ்டாயும், தோஸ்தயோவ்ஸ்கியும், தி. ஜானகிராமனும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். . .

நட்பும் உறவும் கொஞ்சம் பிரிந்தது போல தோன்றியது. சிந்தித்துப் பார்த்ததில், வாட்ஸ் அப் நெருக்கம் ஒரு செயற்கையான, மாயை நிறைந்த வெற்றிடம் என்பது உறுதிப்பட்டது.

என்னுடைய அலட்டல்களும் இன்னல்களும் இல்லாமல், நட்பும் உறவும் நிம்மதியாக வாட்ஸ் அப்பில் தொடர்வதாக கேள்வி!!

வாழ்க நம் உண்மை பந்தம்!

குடிமக்கள் உரிமை??

இன்று காலை நடைப்பயிற்சி முடித்து வரும் போது, எங்கள் வீடு செல்லும் மண் பாதையின் ஆரம்பத்தில், ஒரு கார் நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் முன்னால் ஒரு பியர் பாட்டில் தரையில். நான்கு குடிமக்கள். நான் அவர்களிடம் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டேன், ” அய்யா, இங்கே குடிக்காதீர்கள்.” 

நான் வீட்டுக்கு போய் விட்டு திரும்பி வந்தேன், நிலைமையை பார்க்க. அவர்கள் இன்னமும் அதே இடத்தில். நான் என் கைபேசியை எடுத்து ஒரு போட்டோ எடுத்துக் கொண்டேன், ஆதாரத்திற்காக. குடிமக்களில் ஒருவர் எதுக்கு போட்டோ எடுக்கிற என்று சண்டைக்கு வந்தார். ஆரம்பித்தது யுத்தம். 

“சாலையில், அதுவும் காலையில் குடிக்கிறீர்களே, நியாயமா? இது என் வீட்டுக்கு போகும் சாலை. இங்கே குடிக்கக் கூடாது” என்றேன்.

“இது என்ன உங்க அப்பன் வீட்டு சொத்தா? நாங்கள் மலைவாழ் மக்கள். நீ வெளி ஊர்க்காரன். நாங்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் குடிப்போம், அதைக் கேற்க நீ யார்? உன்னுடைய நிலமே இல்லாமல் செய்து விடுவோம்” என்று வார்த்தை வளர்ந்தது.

பக்கத்தில் இருந்த தெரிந்தவர்கள் வந்தார்கள், நடு நிலையாக நின்று (!) பேசி அமைதிப் படுத்த முயன்றார்கள். சாலையில் குடிப்பது தவறு என்று ஒருவரும் எனக்கு ஆதரவு கொடுக்கவில்லை. நடு நிலை!!

ஒரு ஒழுக்கம் சம்பந்தப்பட்ட விடயத்தை உள்ளூர்க்காரன் வெளியூர்க்காரன் என்று திரித்து சண்டையை வளர்த்த இந்த குடிமக்களை என்ன செய்வது??

நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே. . .

சமீப காலமாக இணைய தள ஊடகங்களில் பரவி வரும், பரப்பப்பட்டு வரும் சில பொய்யான செய்திகளை படிக்கும் போது ஆத்திரம் பொங்குகிறது, அடி வயிறு கலங்குகிறது. அவற்றை அனுப்புபவர்களோ நெருங்கிய நண்பர்கள், நல்ல இதயம் படைத்தவர்கள். எப்படி இவ்வாறான தவறான கருத்துகளை பரப்புகிறார்கள் என்று புரியவில்லை.

ஒரு செய்தி வருகிறது. அது முதலில் உண்மையானதா என்று பார்ப்பதில்லை. அதன் அடிப்படை நோக்கம் என்ன என்பதைப் பார்ப்பதில்லை. பஜனை பாடுவது போல, அந்த செய்தியை அப்படியே அனுப்பி வைக்கிறார்கள். சிந்தனை சக்தி படைத்த எவரும் ஒரு கணமாவது யோசித்தால் புலப்படும் இதில் ஒளிந்திருக்கும் கபட நோக்கம்.

எனக்கு சில காலமாக நாட்டுப் பற்று என்று எவராவது சொன்னால் சிரிப்பு வருகிறது. கேனத்தனமாக இருக்கிறது இவர்களின் நாட்டுப் பற்று. அவர்கள் விதிக்கிறார்கள் இவையெல்லாம் நாட்டுப் பற்று, இவை தேசத் துரோகம் என்று. 

நடுத்தர இந்திய வர்க்கம் ஒட்டு மொத்தமாக ஒரு சுயநல கும்பலாக மாறி வரும் அவலத்தைப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் தான் இந்த பொய்யான தேசப்பற்று என்ற வலையில் சிக்கி செய்யும் அக்கிரமங்களை நியாயப் படுத்துகிறார்கள். இதை யாராவது சுட்டிக் காட்டினால், அவரை துரோகி ஆக்கி கழுவில் ஏற்றி விடுவார்கள்.

படித்தும் பதறாய் போய்விட்ட இவர்களை நினைத்தால். . .

தமிழர் பண்பாடு

ஓரு சமுதாயம் முன்னேற, அதன் இளைஞர் கூட்டம் விழித்தெழ வேண்டும். தாய்த் தமிழ்நாடு விழித்துக் கொண்டது போலத் தெரிகிறது.

தமிழரின் வீர விளையாட்டாம் ஜல்லிக்கட்டை தடை செய்ததை எதிர்த்து இது வரை பல முயற்சிகள் செய்யப்பட்டு ஏதும் பலிக்கவில்லை. பொங்கல் சமயத்தில் கூக்குரல் இருக்கும், பிறகு மறக்கப்படும். பெரும்பாலும் இது ஒரு அரசியல் ஆட்டமாகவே இருந்தது. ஆனால் இம்முறை, பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழுவோம் என்று ஆர்ப்பரித்து, இளைஞர் கூட்டம் ஒன்றுகூடி, அமைதியான ஆனால் பிரம்மாண்டமான போராட்டத்தில் குதித்துள்ளது. அருமை, அருமை. இனி நாடு உருப்பட்டுவிடும் என்று ஒரு நம்பிக்கை பிறக்கிறது. வாழ்த்துகிறோம்!

ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக பலப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் இவற்றில் முதன்மையானதாகப் பேசப்படுவது தமிழர் பண்பாடு, தமிழ்க் கலாச்சாரம்“. தமிழினத்தில் ஒரு மிகச் சிறிய தொகையே பங்கேற்கும் ஜல்லிக்கட்டே மொத்த பண்பாட்டை பாதிக்கிறது என்றால், மொத்த தமிழினமே ஈடுபடும் சில செயல்கள் எந்த அளவு நம் பண்பாட்டை அழித்துக் கொண்டு வருகின்றன? இதோ ஒரு சிறிய பட்டியல்.

1. உயிரை விட மானமே பெரிதென்று தொட்டிலில் ஆடிய பருவத்திலிருந்து சொல்லி வளர்ந்தவர்கள் தமிழர்கள். அந்த மானம் இல்லாத ஒரு கூட்டம் தானே கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக தமிழகத்தை தங்களுக்குள் பங்கு போட்டுக் கொண்டு சூரையாடி வருகிறது? எங்கே போனது தமிழ்ப் பண்பாடு? உலகத்திலேயே முதன்முதலாக மக்களாட்சி தோன்றிய இடங்களில் தமிழகமும் ஒன்று. குடவோலை, ஞாபகம் வருகிறதா? இப்பொழுது நடப்பது என்ன? ஆயிரம் ரூபாய் பிச்சைக் காசிற்கு அந்த உரிமையை விற்பவன் தானே தமிழன்?

2. நம் நாட்டு மாட்டினங்களை காப்பாற்றவே ஜல்லிக்கட்டு என்று ஒரு வாதம். மிகவும் சரியானதே. ஆனால் இது மட்டுமே காரணமா? தமிழனின் பேராசையும் தானே முக்கிய காரணம்? பொதுவாக நாட்டு மாடு 5 லிட்டர் கொடுக்கும். ஜெர்ஸி 20 லிட்டர் கொடுக்கும் என்று பேராசையில் தானே ஐயா நாட்டினங்களை கை விட்டோம்? இயற்கையான கருத்தரிப்பதை விட்டு ( காளை இருந்தாலும்) ஊசியைத் தானே நாடுகிறான் தமிழன்? ஏன்? எங்கே ஐயா, நமது பண்பாட்டுப் பற்று??

3. உறவினர்கள்,நண்பர்கள், அண்டை வீட்டார்கள், பக்கத்து ஊரார் என்று எல்லோரும் சேர்ந்து பேசிக் கலக்க உண்டானவை தான் தமிழர் திருவிழாக்கள் . இப்பொழுது?? காதை செவிடாக்கும் ஒலிபெருக்கிகள் இல்லாமல் ஏதாவது ஒரு கல்யாணம், கருமாதி, காதுகுத்து, கோயில் திருவிழா தமிழகத்தில் உண்டா? அதை விடுங்கள், இவை என்றோ ஒரு நாள் என்று சகித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால், பேருந்துப் பயணம்? அந்த நாராசமான சத்தம் இல்லாவிட்டால் இளைஞர்கள் ஏற மாட்டார்கள் என்று தானே பேருந்துகள் இதைப் பொருத்துகிறார்கள்? இதுவா ஐயா நமது தமிழ் கலாசாரம்?

4. ஈவ் டீஸிங்: இதற்கு தமிழில் வார்த்தையே இல்லை. ஏன்? இப்படி ஒரு இழிவான செயல் நம் முன்னோர்க்கு தெரியாது.கேலி பேசுவார்கள்; கொச்சைப்படுத்தி இழிவுபடுத்தமாட்டார்கள். ஆனால் இப்போது? இது ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட, சாதாரணமான ஒரு நடத்தை ஆகி விட்டது. இதுவா நமது பண்பாடு?

5. செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்பது நமது பண்பாடு. ஆனால், எல்லோர்க்கும் உணவளிக்கும் உழவுத் தொழில் கேவலமாகி விட்டது. இளைய தமிழ் சமுதாயமே, கணிணியில் நெல் விளைவிக்க முடியாது. எத்தனை எத்தனை இளைஞர்கள் விவசாயத்தை கைவிட்டு பட்டணம் தேடி ஓடுகிறீர்கள்? இந்தச்செயல் எப்படி ஐயா நமது பண்பாட்டைக் காப்பாற்றும்?

இவற்றை எல்லாம் மாற்ற முடியும் என்று ஒரு நம்பிக்கையை இப்போது உருவாக்கி இருப்பதும் நீங்கள் தான் இளைஞர்களே! எந்த அரசியல் நோக்கமும், கட்சிகள் / அரசுகள் ஆதரவும் இல்லாமல் இப்படி ஒரு உன்னதமான போராட்டம் சாத்தியமே என்று நிரூபித்து காட்டியிருக்கிறீர்கள். தொடருங்கள் ஆக்கபூர்வமான உங்கள் பங்களிப்பை! மாறுவோம், மாற்றுவோம்!!

ஒளிமயமான எதிர்காலம் என் கண்ணில் தெரிகிறது. வாழ்த்துக்கள்!

கிராமத்து இன்பங்கள்

பச்சை பசேலென வயல்வெளிகள். சுத்தமான காற்று. அளப்பரிய அமைதி. “ரிலாக்சான” வாழ்க்கை. ரிடயர் ஆனவுடன் நாங்களும் இப்படித் தான் இருக்கப் போகிறோம். எங்கள் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாளிகள் பெரும்பாலோர் சொல்லும் சில வார்த்தைகள்.

ஆறு மணிக்கு எழுந்து மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு போய் , கோமியம் விடுமா என்று தினமும் காத்திருப்பது , ஒன்பது மணிக்கு வரவேண்டிய வேலையாட்கள் வராமல் போனால், ஆடு மாடுகளை மேய்பிற்கு கூட்டி செல்வது, மாட்டுத் தொழுவத்தை கழுவுவது, வீடு கூட்டி சுத்தம் செய்வது,  டீசல் என்ஜினை அரும்பாடு பட்டு ஸ்டார்ட் செய்து வயலுக்கு பாசனம் செய்வது,  டீசல் இல்லாமல் அது நின்று போகும்போது ஐந்து கிமீ பைக்கில் போய்  டீசல் வாங்கி வருவது, ஓட்டையான பாசன பைப்புகளை சரி செய்வது, செடிகொடிகளுக்கு மருந்து ( ஒரிஜினல் இயற்கை மருந்து! ரசாயன விஷமல்ல) அடிப்பது , நனைந்து போன விறகுடன் மன்றாடி அடுப்பு  பற்ற வைப்பது, விறகு நனையாமல் இருக்க ஏற்பாடு செய்வது, காய் கனிகளை அறுவடை செய்வது, பக்கத்து நிலத்துக்காரரின் ஆடு மாடுகள் நமது இடத்தில் மேயாமல் பார்த்துக் கொள்வது, வீட்டு உபயோகத்துக்கான தண்ணீரை டாங்கில் ஏற்றுவது, தெரியுமோ தெரியாதோ, சகல கலா வல்லவனாக எல்லா ரிபேர் வேலையும் செய்ய வேண்டியது,
– கொஞ்சம் இருங்கள், மூச்சு விட்டுக் கொள்கிறேன் –
மாதம் ஒரு முறை தன்னிஷ்டம் போல் வரும் LPG வண்டிக்காக இரண்டு மூன்று மணி நேரம் காத்திருப்பது, புதராய் மண்டிக் கிடக்கும் இடங்களை சுத்தம் செய்வது, அறுவடை முடிந்த பயிர்களை போரடிப்பது, பின்னர் அவற்றை சுத்தம் செய்து எடுத்து வைப்பது, இருட்டுவதுக்கு முன்னால் திரும்பவும் மாடுகளை கட்டுவது, அவற்றிற்கு தீனி கரைத்து வைப்பது, அடுப்பை சுத்தம் செய்து சாம்பலை எடுத்து வைப்பது, செடிகொடிகளுக்கு தண்ணீர் விடுவது, எலிகளைப் பிடிக்க பொறி வைப்பது, இதனைத்தும் அடங்கியது தான் எங்கள் “ரிலாக்சான” வாழ்க்கை!
ஆனால் எங்களுக்கு கிடைக்கும் போனஸ் எக்கச்சக்கம்! காலையில் துயிலெழுப்ப ஒரு பறவைக் கூட்டம், நாளுக்கு இரு முறை ஓவியம் தீட்டும் கதிரவன் தரிசனம், கண் சிமிட்டி கூப்பிடும் விண்மீன் குழுமம், காதல்மொழி பேசும் வெள்ளை நிலவு, கட்டித் தழுவி கொண்டாடும் காற்று, சுவையான சத்தான உணவு, ஆனந்த தாலாட்டு பாடும் அற்புதமான மௌனம், தினமும் ஒரு புதிய பாடம், பயிற்சி என்று வாழ்க்கையே ஒரு உற்சாகக் கூடம்.