நாடுங்கள் நஞ்சில்லா உணவை.

இயற்கை விவசாயத்தில் விளைந்த காய் கனிகள் என்று இப்போது எல்லா ஊர்களிலும் கிடைக்கிறது. ஆரம்ப காலத்தில், இரண்டு பங்கு விலையாக இருந்தது, இப்போது கொஞ்சம் கூடுதலாக விற்கப்படுகிறது. விலை கூடுதலாக ஏன் கொடுக்க வேண்டும், அப்படி என்ன அதில் விசேஷம், எனக்கு என்ன பயன் என்று கேள்விகள் எழுவது இயல்பே.

இரசாயன உரங்கள், பூச்சி கொல்லிகளை அள்ளிக் கொட்டி, மண்ணிலுள்ள புழு பூச்சி நுண்ணுயிர்களை படுகொலை செய்து, நிலத்தையும், நிலத்தடி நீரையும் விஷமாக்கி, பேரழிவை நோக்கி நம்மை நடத்திச் செல்கிறது நவீன “அறிவியல்”பூர்வமான விவசாயம். கடவுளாக நினைத்து வழிபட்ட நிலத்தை, வெறும் உற்பத்திக் களனாக பார்க்க வைத்தது இந்த சந்தைப் பொருளாதாரம். சரி அய்யா, எப்படியோ பாடுபடும் உழவர்களுக்கு அதிக வருமானம் வந்தால் போதுமென்று பார்த்தால் , அதுவுமில்லை. சம்பாதிப்பது எல்லாம் உரக் கம்பெனிகளும், உரக்கடைகளும் , கந்து வட்டிக்காரர்களும் தான்.

உழவர் நிலை இப்படியென்றால் நுகர்வாளர் நிலையோ இன்னமும் பரிதாபமானது. காசைக் கொடுத்து நோயை வாங்கும் அவல நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். பூச்சி புழுக்களே தொட மறுக்கும் நஞ்சாகிப் போன காய் கனிகளை, அவற்றின் பளபளப்பான தோலையும் கொழுகொழு சைஸையும் பார்த்து மயங்கி வாங்குகிறோம். அத்தனை விஷத்தையும் உள்வாங்கும் இந்த உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நைந்து போகிறது. சர்க்கரை நோயும், இதய நோயும், புற்று நோயுமாய்ப் பெருகி மொத்த சமுதாயத்தின் சுகாதாரம் படு பாதாளத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருக்கிறது. மூலைக்கு மூலை பெருகி வரும் மருத்துவ மனைகளே இதற்கு சான்று.

இதைப் பற்றியெல்லாம் நினைக்கக்கூட நேரமில்லை நம்மில் பலருக்கு. இந்த வெறித்தனமான ஓட்டமும் போட்டியும் எதற்காக? கொஞ்சம் நில்லுங்கள், சிந்தியுங்கள், செயல்படுங்கள்.

இயற்கை விவசாயத்தில், எல்லா உயிர்களையும் அரவணைத்து செல்லும் வழிமுறைகள் கடைபிடிக்கப் படுகிறது. நிலத்தின் சத்தை உறிஞ்சாமல், உயிர் உரங்களால் வலுப்படுத்தப் படுகிறது. பூச்சிகள் கொல்லப்படுவதில்லை, விரட்டப்படுகின்றன. காய்கறிகளின் இயல்பான நிறமும் சுவையும், சத்தும் காக்கப்படுகிறது. பலவிதமான பயிர்கள் சுழற்சி முறையில் பயிரிடப்படுவதால், அந்த சுற்றுச் சூழலின் பல்லுயிர் கூட்டமைப்பு (bio-diversity) பாதுகாக்கப் படுகிறது. காற்றும் நீரும் தூய்மை பெறுகின்றன.

நமது குழந்தைகளுக்காக, பேரப்பிள்ளைகளுக்காக ஒரு ஆரோக்கியமான சுற்றுச் சூழலை விட்டுச் செல்வதற்காக சிறிது அதிக விலை கொடுத்தாலும் பரவாயில்லை தானே? ஆகவே நாடுங்கள் நஞ்சில்லா உணவை!

அவசரமாய் ஒரு ஆறுதல் தேவை.

வெகு காலம் கழித்து ஒரு தமிழ் திரைப்படம் பார்த்தோம். பெண்களை வெறுக்கும் கதாநாயகன், மறுமணம் செய்துகொண்ட தந்தையுடன் பதினைந்து ஆண்டுகளாக பேசாமல் இருக்கிறான் – அவருடைய சொகுசான வாழ்கையை மட்டும் அனுபவிக்கிறான்! அவனுக்கு இரண்டு உயிர் தோழர்கள். மூன்று பேரின் நெருக்கத்தை படம் பிடிக்கும் காட்சிகள், ஆஹா, அருமையிலும் அருமை. எல்லா காட்சிகளிலும் eve teasing செய்கிறார்கள், தண்ணி அடிக்கிறார்கள், சிறியவர் பெரியவர் அனைவரையும் வாயில் வந்தபடி திட்டுகிறார்கள். காலை பத்து மணி வரை தூங்குகிறார்கள். ஆனாலும் இவர்கள் மிக மிக நல்லவர்கள்.

கதாநாயகன் உண்மையில் மிக நல்லவன் என்பதை தனிப்பட்ட ஒரு மோப்ப சக்தியால் கண்டு கொள்கிறாள் கதாநாயகி. அமெரிக்காவிலிருந்து இவளைத் தேடி வரும் நண்பனை புறக்கணிக்கிறாள். கதாநாயகன் அவளைக் கேவலமாக நடத்துகிறான். கடைசி சீனில் I love you சொன்னதும், அடித்தாலும் மிதித்தாலும் வாலை ஆட்டிக் கொண்டு வரும் நாயைப் போல, நாயகி அவனைக் கட்டிக் கொள்கிறாள். அவள் சொல்லும் வார்த்தைகளால் மனம் மாறி அப்பாவுடன் பேசப் போக, அவர் கேன்சர் வந்து சாக கிடக்கிறார். இவ்வளவு அட்டூழியம் செய்த ஆசை மகனையும் அவனது ஆருயிர் தோழர்களையும் கண்டு பரவசமடைகிறார் அப்பா.

எங்களுக்குத் தான் தாங்க முடியவில்லை. தமிழ் சினிமாவின் நிலைமையைப் பார்த்து வற்றாத நீரூற்றாய் கண்ணீர் வழிந்தோடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆறுதல் மொழிக்காக காத்திருக்கிறோம். . .

குமுறல்

மழை கொட்டித் தீர்த்தது. சாலைகளெல்லாம் ஓடைகளாய் மாறி வாகனங்களெல்லாம் படகுகளாய் மிதந்து கொண்டிருந்தன. சுத்தம் என்பதை சுத்தமாய் மறந்து விட்டிருந்த ஒரு சமுதாயம் சாக்கடை நீர் கலந்த அந்த ஓடைகளை பார்த்து முகம் சுழித்தது. நகராட்சியையும் மாநில அரசையும் திட்டி தீர்த்தது . மறு நாள் காலையில் வீட்டை பெருக்கி சுத்தம் செய்து குப்பையை கொண்டு போய் சாக்கடையில் கொட்டியது. உபதேசமும் விமர்சினமும் செய்ய அடுத்த மழைக்கு காத்திருந்தது.

இன்னுமொரு கூட்டம் பருவம் தவறி பெய்த மழையை நொந்து கொண்டது. மேடை ஏறி மரங்களை காப்பாற்ற முழங்கியது. தண்ணீரால் தான் அடுத்த உலகப் போர் என்று பறை சாற்றியது. ஓய்வெடுக்க பண்ணை இல்லம் சென்றது. ஓசி கரண்டில் இருபத்தி நாலு நேரமும் மோட்டாரை ஒட்டி பாசனம் செய்தது.

மெத்தப் படித்த மேதாவிக் கூட்டம் ஆண்டுக்கொரு முறை வெவ்வேறு நாடுகளில் கூடிப் பேசியது. மாலைப் பொழுதுகளில் ஊரை சுற்றிப் பார்த்து விட்டு, உல்லாச கேளிக்கைகளில் மனமகிழ்ந்தது. இதைச் செய்ய வேண்டும், அதை கட்டாயமாக்க வேண்டும், மக்களின் மனப்போக்கை மாற்ற வேண்டும் என்றெல்லாம் பக்கம் பக்கமாய் அறிக்கை வெளியிட்டது. அடுத்த கூட்டம் எங்கே போடலாம் என்ற முடிவை மட்டும் எல்லோரும் ஒத்துக் கொள்ள கூட்டத்தை முடித்துகொண்டது.

உரக் கம்பெனி, சக்கரைக் கம்பெனி, அக்ரி ஆபிசர் என்று எல்லோராலும் ஏமாற்றப்பட்ட விவசாயி, வாங்கிய கடனை கொடுக்க முடியாமல், பூச்சி மருந்தை முழுங்கி, ஒரு வாரம் தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் அவதிப் பட்டு, கூடக் கொஞ்சம் கடனைக் குடும்பச் சொத்தாய் கொடுத்து விட்டு செத்து தொலைந்தான். அவன் பிள்ளைகள் விவசாயம் ஒரு கேவலமான தொழில் என்று முடிவு செய்து பட்டணம் போய் சேர்ந்தார்கள். மீண்டும் முதல் வரிக்கு போங்க!

சின்னஞ்சிறு வயதில் எனக்கோர். . .

( translated from the article http://thekambattu.wordpress.com/2013/10/09/how-early-we-corrupt-our-children/)
கோவிந்தராஜின் பத்து வயது மகன் ஸாம், இந்த வருடம் ஜூன் மாதத்திலிருந்து, இங்கிருந்து 40 கிமீ தொலைவிலுள்ள சேராப்பட்டு என்னும் ஊரில், ஹாஸ்டலில் சேர்ந்து படிக்கிறான். கோவிந்தராஜ் ஒரு கிறித்தவர்; அதனால் அந்தப் பள்ளியில் ஸாமுக்கு படிப்பு, துணிமணி, புத்தகங்கள், உணவு எல்லாம் இலவசம். ( இதே பாணியில் செயல்படும் இந்து பள்ளிகளும் ஏராளம். இங்குள்ள மலைவாசிகளெல்லாம் இந்து மதமென்று மூளை சலவை செய்யப்பட்டு வெகு நாளாகிறது.)

சமீபத்தில் ஒரு நாள் கோவிந்தராஜ் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த போது சோணாட்டியிடம் சொன்ன கதை இது:
புதிய மாணவர்கள் தங்களை பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத வேண்டும். இந்த கட்டுரைகள், நன்கொடை அளிக்கும் வெளி நாட்டு நிறுவனங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்படும். நமது ஸாம் ( ஜாதி சான்றிதழ் தேவைப்படும் பொது பெயர் ஷ்யாம் என்று மாறும்! ஏனென்றால், இங்குள்ள கிராம அதிகாரிகள் கிறித்தவ பெயர் கொண்டவர்கள் ஆதிவாசிகள் இல்லை என்று அவர்களாகவே முடிவு செய்துவிட்டார்கள்! இது ஒரு தனி கதை!) தன்னுடைய கட்டுரையில் தன் குடும்பத்தைப் பற்றியும், குடும்பத்தின் நெல் மற்றும் கரும்பு வயல்களைப் பற்றியும் எழுதினான். நியாய விலை கடையில் கொடுக்கும் அரிசியை சாப்பிடாமல் தாங்கள் விளைவித்த அரிசியையே சாப்பிடுவதாக பெருமையுடன் எழுதினான்; தங்களிடமுள்ள ஆடுகள், கோழிகள், மாடுகள் பற்றி எழுதினான். அவனுடைய அப்பாவின் பைக் பற்றியும், இரண்டு மொபைல் போன் பற்றியும் குறிப்பிட்டான் ; தன்னுடைய வீடு ஓலை குடிசை கிடையாது, ஓட்டு வீடு என்று பெருமிதப் பட்டான். நிலத்திலிருந்து வரும் வருட வருமானம் இரண்டு லட்சம் ரூபாய் என்றும் எழுதினான். ஆக மொத்தம் ஒரு நல்ல வழக்கை என்பதை படம் பிடித்துக் காட்டியிருந்தான்.
பள்ளிகூட நிர்வாகிகள் கோவிந்தராஜை கூப்பிட்டு, இந்த கட்டுரையை அப்படியே அனுப்பினால் உதவி தொகை கிடைக்காது என்றும் முழு கட்டணத்தையும் ( ஆண்டுக்கு சுமார் அறுபது ஆயிரம் ரூபாய்) கட்டுமாறும் கூறினர். இவ்வளவு பெரிய தொகையை கட்ட இயலாத கோவிந்தராஜ், அங்கிருந்த பாதிரியாரிடம் செல்ல, அவர் இவருக்கு சிபாரிசு செய்ய, பள்ளிக்கூடம் ஒத்துக் கொண்டது ஒரு நிபந்தனையோடு ; கட்டுரையை மாற்றி எழுத வேண்டும்!
ஸாம் மாற்றி எழுதிய கட்டுரையின் சாராம்சம் :
கடையில் விலை கொடுத்து வாங்க முடியாமல் தங்கள் சொந்த அரிசியை சாப்பிடுகிறார்கள்; இரண்டே இரண்டு மாடுகள், வெறும் மூன்று ஆடுகள், மிகச் சில கோழிகள் உள்ளன ; கான்க்ரீட் வீடு கட்ட முடியாமல் ஓட்டு வீட்டில் வசிக்கிறார்கள்; நிலத்திலிருந்து வரும் வருமானம், செய்கூலி, டிராக்டர் கூலி, எல்லாம் கொடுத்தது போக மாதம் 6000 ரூபாய் தான். இதில் அவர் மற்ற இரண்டு பையன்களையும் படிக்க வைக்க வேண்டும்.பைக்கும் போனும் இந்த கட்டுரையில் குறிப்பிடப் படவில்லை.

இரண்டு கட்டுரைகளுமே உண்மையைத் தான் காட்டுகின்றன; ஆனால் இரண்டாம் முறை எழுதும் போது, அந்த சின்ன பையனின் மனம் எப்படி சிறுமைப்பட்டிருக்கும் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். எனக்கு நெஞ்சு அடைக்கிறது.

நாலு வயசுக் குழந்தைக்கு என்ன தெரிந்திருக்க வேண்டும்?

( Based on an article from this blog: http://magicalchildhood.wordpress.com/2010/08/31/what-should-a-4-year-old-know/ Thanks to Anu, Krishna and Jaisankar for the feedback )

“நாலு வயசாசஂசு, ஒணஂணுமே தெரியல இவளுகஂகு!” அலுதஂதுகொணஂடாரஂ அநஂத தாயஂ. நாலு வயசு குழநஂதைகஂகு எனஂன எனஂன தெரிஞஂசிரிகஂகனுமஂ? எனஂற அவரது கேளஂவிகஂகு கிடைகஂகுமஂ பெருமஂபானஂமை பதிலஂகளஂ, எனகஂகு கவலையையுமஂ, எரிசஂசலையுமஂ தருகினஂறன.
ஒரு தாயஂ மிகபஂ பெருமையாக கொடுதஂத படஂடியலிலஂ, நூறு வரை எணஂணதஂ தெரியுமஂ, பெயரஂ எழுத தெரியுமஂ, ஒனஂபது கோளஂகளினஂ பெயரஂகளஂ, எனஂறு அடுகஂகிகஂ கொணஂடே போனாரஂ. இனஂனுமஂ சில தாயஂமாரஂகளஂ தமது பிளஂளைகளுகஂகு பல விஷயஙஂகளஂ மூனஂறு வயதிலிருநஂதே தெரியுமெனஂறு வெறுபஂபேறஂறினாரஂகளஂ. சொறஂபமான சில பேரஂ ஒவஂவொரு குழநஂதையுமஂ அதனது வேகதஂதிலஂ கறஂறுகஂ கொளஂளுமஂ, கவலைபஂபடதஂ தேவையிலஂலை எனஂறாரஂகளஂ.
ஏறஂகனவே நொநஂது போயஂ கேளஂவி கேடஂட அநஂத தாயஂ, மறஂற குழநஂதைகளுகஂகு இவஂவளவு தெரியுமா எனஂறு இனஂனுமஂ அதிகமாக கவலைபஂபட ஆரமஂபிதஂது விடஂடாரஂ. பெறஂற பிளஂளைகளையே வெறுமஂ பரிசுபஂபொருளாக மதிகஂகுமஂ “போடஂடிகஂ கலாசாரமஂ” நமது சமுதாயதஂதிலஂ புரையோடிபஂ போயஂவிடஂடது. இவரஂகளஂ குழநஂதைகளா இலஂலை பநஂதயகஂ குதிரைகளா?
எனஂனுடைய கருதஂதிலஂ, ஒரு நாலு வயது குழநஂதைகஂகு தெரிய வேணஂடியது :
1. தானஂ முழுகஂக முழுகஂக நேசிகஂகபஂபடுகிறோமஂ எனஂற உணரஂவு.
2. பாதுகாபஂபாக இருகஂகிறோமஂ எனஂற உணரஂவு, பொது இடஙஂகளிலஂ பாதுகாபஂபுடனஂ இருகஂகுமஂ அறிவு, தனஂ சுதநஂதிரமஂ மறஂறுமஂ அதை எபஂபோதுமஂ தனஂ குடுமஂபதஂதினரஂ காபஂபாரஂகளஂ எனஂற நமஂபிகஂகை.
3. மனமஂ விடஂடு சிரிகஂக, உறஂசாகமாக இருகஂக, பயமிலஂலாமலஂ தனது கறஂபனையை வெளிபஂபடுதஂத ; முயலுகஂகு மூணு காலஂ போடஂடாலுமஂ, ஆகாயதஂதிறஂகு பசஂசை சாயமடிதஂதாலுமஂ திடஂட மாடஂடாரஂகளஂ எனஂற நமஂபிகஂகை.
4. தனஂனுடைய ஈடுபாடு எதிலஂ எனஂபதை அறிதலஂ ; அதிலஂ கவனமஂ செலுதஂத பெறஂறோரினஂ உறஂசாகமான ஆதரவு. கணகஂகு போட மறுதஂதாலஂ கவலைபஂபடாதீரஂகளஂ, அவளாகவே ஒரு நாளஂ எணஂகளைபஂபறஂறி கேடஂக ஆரமஂபிபஂபாளஂ. இபஂபோது அவளஂ ராகஂகெடஂ விடடஂடுமஂ, மணலிலஂ விளையாடடஂடுமஂ, ஓவியமஂ போடடஂடுமஂ. . .மகிழஂசஂசியாக இருகஂகடஂடுமஂ!
5. உலகமுமஂ அவளுமஂ ஆசஂசரியமானவை எனஂறு உணரடஂடுமஂ. அவனுகஂகு தெரியடஂடுமஂ தானஂ மிக அருமையானவனஂ எனஂறு, களஙஂகமிலஂலாத அறிவுடையவனஂ எனஂறு, கறஂபனை வளமிகஂக படைபஂபாளி எனஂறு. பாடமஂ படிபஂபதைபஂபோலஂ, வெளியிலஂ செனஂறு விளையாடுவதுமஂ முகஂகியமானது தானஂ எனஂறு பழகடஂடுமஂ.
பெறஂறோரஂகளஂ தெரிநஂது கொளஂள வேணஂடியவை
1. ஒவஂவொரு குழநஂதையுமஂ அதனதனஂ வேகதஂதிலஂ நடகஂக, பேச, படிகஂக, கணகஂகு போட நனஂறாகவே கறஂறுகஂகொளஂளுமஂ. எபஂபோது ஆரமஂபிகஂகிறது எனஂபதறஂகுமஂ எவஂவளவு நனஂறாக செயஂகிறது எனஂபதறஂகுமஂ எநஂத தொடரஂபுமிலஂலை.
2. குழநஂதையினஂ ஆரஂவதஂதை தூணஂடுமஂ ஒரு இனஂறியமையாத செயலஂ பெறஂறோரஂ கையிலஂ தானஂ இருகஂகிறது – சினஂனஞஂ சிறு வயதிலஂ பளஂளியிலஂ கொணஂடு தளஂளுவது அலஂல, விலை உயரஂநஂத புதஂதகமோ, பொமஂமையோ அலஂல, ஆனாலஂ அமஂமாவோ அபஂபாவோ (இருவருமஂ எனஂறாலஂ உதஂதமமஂ) குழநஂதையோடு தினமுமஂ உடஂகாரஂநஂது ஏதாவது ஒரு புதஂதகமஂ வாசிபஂபது அநஂத குழநஂதையை ஒரு நலஂல அறிவாளியாக, பணஂபாளராக உருவாகஂகுமஂ.
3. வகுபஂபிலே முதலிடமஂ, எநஂதபஂ போடஂடியிலுமஂ வெறஂறி, எலஂலாதஂ துறைகளிலுமஂ வெறஂறி எனஂறு எலஂலா நேரமுமஂ நெருகஂகபஂபடுமஂ குழநஂதைகளஂ, தஙஂகளஂ இனிமையான, மீணஂடுமஂ பெற முடியாத குழநஂதைபஂபருவதஂதையே இழகஂகிறாரஂகளஂ. மகிழஂசஂசிகரமான, கவலையறஂற குழநஂதைபஂபருதஂதை கெடுகஂகாதீரஂகளஂ.
4. நலஂல புதஂதகஙஂகளஂ, சிதஂதிரகஂ கலை சாதனஙஂகளஂ, இசைகஂ கருவிகளஂ வாஙஂகிகஂ கொடுஙஂகளஂ. இயறஂகையான சூழலஂ ஏறஂபடுதஂதி கொடுதஂது இவறஂறை எநஂத தடையுமிலஂலாமலஂ பயனஂபடுதஂதுமஂ உரிமையுமஂ கொடுஙஂகளஂ. வீடஂடுகஂகு வெளியே மணஂணிலுமஂ சேறஂறிலுமஂ விளையாட அனுமதியுஙஂகளஂ.
5. நமது குழநஂதைகளுகஂகு கமஂயூடஂடரஂ வேணஂடாமஂ, பளஂளி முடிநஂதவுடனஂ நேராக டியூஷனஂ வேணஂடாமஂ, பரத நாடஂடியமஂ தேவையிலஂலை, கிரிகஂகெடஂ கோசஂசிஙஂ வேணஂடாமஂ ; அவரஂகளுகஂகு நாமஂ, பெறஂறோரஂ கூட இருகஂக வேணஂடுமஂ. அருகிலஂ உடஂகாரஂநஂது தோழமை பேசுமஂ தநஂதை வேணஂடுமஂ; படமஂ வரையுமஂ போது, கபஂபலஂ செயஂயுமஂபோது அமஂமா அருகிலஂ இருகஂக வேணஂடுமஂ; குமஂமாளமஂ போடுமஂ குடஂடிகளாயஂ பெறஂறோரஂ மாற வேணஂடுமஂ; மாலைபஂ பொழுதிலஂ எலஂலோருமஂ சேரஂநஂது அநஂத பிஞஂசுகஂகாலஂகளஂ நடகஂகுமஂ வேகதஂதிலஂ நடகஂகலாமஂ; இரணஂடு பஙஂகு நேரமானாலுமஂ, குழநஂதையோடு சேரஂநஂது சமையலஂ செயஂயலாமஂ; அவரஂகளஂ தானஂ நமது வாழஂவினஂ ஒளிவிளகஂகு எனஂபதை வெளிபஂபடுதஂதலாமஂ.

சொநஂத அனுபவமஂ
எஙஂகளுகஂகு இரணஂடு குழநஂதைகளஂ. பெரியவனுகஂகு 15மஂ, சிறியவனுகஂகு 10 வயதுமஂ ஆகிறது. பெரியவனஂ எடஂடாமஂ வகுபஂபிலிருநஂது பளஂளிகஂகு போகிறானஂ. இளையவனுமஂ நாஙஂகளுமஂ வீடஂடிலேயே வாழஂகஂகை பழகி வருகிறோமஂ. மூதஂதவனஂ நாலு வயதிலஂ படிகஂகவுமஂ, ஐநஂது வயதிலஂ எழுதவுமஂ ஆரமஂபிதஂதானஂ. இளையவனஂ ஆறு வயதிலஂ படிகஂகவுமஂ, ஏழு வயதிலஂ எழுதவுமஂ ஆரமஂபிதஂதானஂ. மெதுவாக ஆரமஂபிதஂதாலுமஂ ஓரிரு மாததஂதிலஂ முழுவதுமாக கறஂறுகொணஂடுவிடஂடானஂ. பெரியவனுகஂகு மணஂணைகஂ கணஂடாலே பிடிகஂகாது – அசுதஂதமெனஂறு நினைபஂபானஂ. சிறியவனோ விழிதஂதிருகஂகுமஂ பாதி நேரமஂ மணஂணிலேயே தானஂ இருபஂபானஂ. இருவருகஂகுமே நாலு வயதிலஂ சிதஂதிரமஂ வரைய மிகவுமஂ பிரியமஂ. ஏதாவது கிறுகஂகிகஂ கொணஂடே இருபஂபாரஂகளஂ. .புதியதாக ஏதாவது கறஂக வேணஂடிய போது, நாஙஂகளுமஂ குழநஂதைகளோடு சேரஂநஂது கறஂகிறோமஂ. . .
நாஙஂகளஂ எதையெலஂலாமஂ செயஂததிலஂலை எனஂபதையுமஂ சொலஂலியாகவேணஂடுமஂ. விருநஂதாளிகளிடமஂ ABC சொலஂலிகஂ காடஂடு, பாடஂடுபஂ பாடு, நடனமஂ ஆடு எனஂறு சொனஂனதிலஂலை; மறஂறவனைகஂ காடஂடிலுமஂ கெடஂடிகஂகாரனாயஂ இருகஂக வேணஂடுமஂ எனஂறு கடஂடாயபஂபடுதஂதியதிலஂலை; வீடஂடிலஂ தொலைகஂகாடஂசி பெடஂடி வாஙஂகி வைகஂகவிலஂலை; தினஂபணஂடஙஂகளை, பொமஂமைகளை லஞஂசமாக வாஙஂகி கொடுதஂததிலஂலை.

கேளஂவிகஂ கணைகளஂ
சமீபதஂதிலஂ ஒரு நணஂபரஂ தயஙஂகிதஂ தயஙஂகி கேடஂடாரஂ, “பையனுகஂகு நாலு வயசாசஂசு, கையெழுதஂது பயிறஂசினஂனாலே ஓடுறானஂ. புதஂதகமஂ படிகஂக மாடஂடேஙஂகிறானஂ. எனஂன செயஂயறதுனஂனு தெரியல”. இனஂனொரு நணஂபரஂ சொனஂனாரஂ ” இடது கையில தானஂ எழுதுவேனஂனு அடமஂ பிடிகஂகிறானஂ. கையிலேயே அடிசஂசுபஂ பாதஂதுடஂடேனஂ, மாற மாடஂடேஙஂகிறானஂ”. எனகஂகு சிரிபஂபதா அழுவதா எனஂறு தெரியவிலஂலை. நானஂ அவரஂகளுகஂகு சொனஂனேனஂ ” அநஂதபஂ பிஞஂசு விரலஂகளஂ எழுதுவதறஂகாக படைகஂகபஂபடவிலஂலை, மணஂணிலஂ விளையாட, பொருடஂகளை தொடஂடு உணரஂநஂது கொளஂள, சிதஂதிரமஂ வரைய ( உடனே மதனஂ / கோபு அளவிறஂகு போயஂவிடாதீரஂகளஂ!) ஏறஂறவை. எழுதசஂசொலஂலி அவறஂறை உடைதஂது விடாதீரஂகளஂ. இடது கைபஂ பழகஂகமஂ உளஂளவரஂகஂகு வலது மூளை வலுவாக வேலை செயஂகிறது – நலஂல படைபஂபாறஂறலஂ பெறஂறிருபஂபாரஂகளஂ. கடஂடாயபஂபடுதஂதி இநஂத அரிய படைபஂபுதஂதிறனை அழிதஂது விடாதீரஂகளஂ. குழநஂதை படிகஂகவேணஂடுமெனஂறாலஂ நீஙஂகளுமஂ கூட உடஂகாரஂநஂது கொணஂடு தினமுமஂ படியுஙஂகளஂ”.

அடுதஂதமுறை குழநஂதையை அடிகஂக குசஂசியை எடுகஂகுமுனஂ இவறஂறையெலஂலாமஂ கொஞஂசமஂ எணஂணிபஂ பாருஙஂகளஂ!

பதில்

மிகுந்த கோலாகலத்துடன் அந்த கடைசி இணைப்பை  முடித்தான் இரவியன். பத்து பதினைந்து தொலைகாட்சி கேமராக்கள் இந்த நிகழ்வை நேரடி ஓளிபரப்ப, பிரபஞ்சத்தின் கோடானு கோடி உயிர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

சற்று நிமிர்ந்து நிலவனுக்கு தலையாட்ட, நிலவன் சுவிட்சுக்கு அருகில் சென்று நின்றுகொண்டான். அது என்ன சாதாரண சுவிட்சா? பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து உயிர் கோள்களின் கம்ப்யுட்டர்களையும்  ஒன்று கூட்டி ஒரே சூப்பர் கணினியாய், உலகங்களின் மொத்த அறிவுப் பெட்டகமாய் மாற்றக் கூடிய சுவிட்சு.

இரவியன் கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி விட்டு, கை அசைக்க, நிலவன் சுவிட்சை போட்டான். உரத்த ரீங்காரத்துடன், மாபெரும் சக்தி ஒன்றிணைந்தது. மைல் கணக்கில் நீண்டிருந்த இன்டிகேடர் விளக்குகள் சிறிது மங்கலாகி பிறகு பிரகாசித்தன.

நிலவன் சொன்னான், ”     இரவியன், முதல் கேள்வியை கேட்கும் பாக்கியம் உங்களுடையதே.”

இரவியன் ” இது வரை எந்த கணினியாலும் பதிலளிக்க முடியாத ஒரு கேள்வியை கேட்கப் போகிறேன்.”  சொல்லிவிட்டு சூப்பர் கணினியிடம் திரும்பினான்.

” கடவுள் இருக்கிறாரா?”

சற்றும் தயக்கமின்றி, கணினி சொன்னது, ” ஆம், இப்பொழுது முதல் இருக்கிறார்.”

பயந்து நடுங்கிப் போனான் இரவியன். வேகமாக சுவிட்சை அணைக்க முயன்றான்.

மேகமே இல்லாத வானத்திலிருந்து ஒரு மின்னல் கிளம்பி, இரவியனையும் அந்த சுவிட்சையும் எரித்தது.

(Translated from the story, “Answer” by Frederic Brown.)

இளைஞர்களுக்கு ஒரு செய்தி

இளைஞர்களுடன் அதிகம் பணி புரியும் ஆலோசகர் ஒருவரின் பொன்னான வரிகள் இதோ!

“என்ன செய்வது? எங்கே போவது? போரடிக்கிறது.” என்று அலுத்துகொள்ளும் இளைஞர்களே! உங்களுக்கு என் பதில் இது தான். வீட்டுக்கு போங்கள். தரையை கூட்டிப்  பெருக்குங்கள். சமையல் செய்து பழகுங்கள். உங்கள் வாகனங்களை பழுது பாருங்கள். ஏதாவது வேலை  தேடிக் கொள்ளுங்கள். நோய்வாய்ப் பட்டு வருந்தும் உங்கள் உறவினரை, நண்பரை சென்று பார்த்து ஆறுதல் சொல்லுங்கள். உங்கள் பாடங்களை சிரத்தையுடன் படியுங்கள். இதையெல்லாம் முடித்த பிறகும் நேரமிருந்தால் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வாசியுங்கள். உங்கள் பொழுதுபோக்கு கேளிக்கைகளுக்கு அரசு பொறுப்பல்ல! நீங்கள் இளைப்பாற பெற்றோரைப்  படுத்தாதீர்கள்.
உங்களுக்கு இன்ப வாழ்வு அளிக்க உலகம் கடமைப்படவில்லை. ஆனால் இந்த பூமிக்கு நீங்கள் கடனாளிகள். சண்டையில்லாத, நோய் நொடியில்லாத , ஒருவரையும் தனிமைப்படுத்தாத உன்னத உலகத்தை உருவாக்க, உங்கள் உழைப்பு, உங்கள் திறமை, உங்கள் வாழ்வு அனைத்தையும் அற்பனிக்க கடமைப்பட்டுள்ளீர்கள்.

அழுமூஞ்சியாய் இல்லாமல், வயதுவந்த மனிதனாகுங்கள். உங்கள் ஆகாயக் கோட்டையிலிருந்து வெளியே வாருங்கள். தன்மானத்தோடு தலை நிமிர்ந்து பொறுப்புள்ள மனிதனாய் செயல்படுங்கள் . நீங்கள் ஒரு முக்கியமான, மிகவும் தேவைப்படும் மனிதன். யாராவது ஏதாவது எப்பொழுதாவது செய்வார்கள் என்று நேரம் கடத்தாதீர்கள். இன்று இப்பொழுது, நீங்கள் அதை செய்யுங்கள்!